schrijven – Pagina 2 – ruimte voor woorden

de zondagochtend thee

Deze zondagochtend drink ik mijn thee om 5.39u. Ik ging zojuist naar beneden om het water te koken, want de waterkoker staat inmiddels op het nieuwe keukenblad bij het raam. Ik herinnerde me ook een theekan die ik vorige winter kocht. Die staat ergens. Ergens bleek in de trapkast, ergens onderin op een onderste plank.
Het voelt een beetje als in mijn eentje memory spelen, al dit verzetten van spullen in een korte periode en dan herinneren waar het ook al weer stond. Het zorgt voor hersenoefening en ook voor ietwat overbelasting op de reeds beperkte capaciteit in mijn hoofd. Het theewater zit nu wel in mijn theekan en staat op mijn nachtkastje, dat wel.

Het is een dag later. De keuken is schoongemaakt met de Franse slag. Al poetsende besefte ik dat ik gisteren 2/3 van het fijne van de nieuwe keuken ben vergeten op te schrijven, dus bij deze een vervolg met nog wat meer details en observaties die ik niet wil vergeten en later wil teruglezen en om wil blijven glimlachen.

Ik heb weinig ingeruimd en niets heeft nog een vaste plaats, behalve het bestek in de lade. Een prachtig detail is dat de lades softclose zijn én ik heb drie lades, twee meer dan voorheen. Yeah. Ik dacht vervolgens dat de kastdeurtjes ook van die softclose zouden zijn, maar die klap was dus wat luider dan gedacht want die deurtjes sluiten perfect normaal en dat is al heel fijn normaal.

De afzuigkap is nieuw en schoon. Hij glimt en met een lampje dat brandt. Boven de afzuigkap zat eerst een kastje waar ik amper bij kon en nu zit er zo’n kruidenrek ding. Ideaal. Nog nooit gebruikt, desalniettemin zie ik het nut en de efficiëntie ervan. De keuken is nog niet spik en span. Het oogt wel schooner. De woonkamer is leeg en alleen nog gevuld met het geacclimatiseerde laminaat wat ligt te wachten om morgen gelegd te worden. Mijn vader herinnerde me er meerdere malen aan om nog foto´s te maken van de huidige situatie, want het verschil zal anders niet te geloven zijn.

Bonus van gisteren zijn de drie uitstekend schoongemaakte zwarte dorpels. Het stond niet op het lijstje om te doen, maar mijn vader opperde het idee. Nu er nog geen vloer ligt, is het makkelijker schrobben en schuren. Het was een beetje geduld oefenen (de sop heeft tijd nodig om er even in te trekken) en het resultaat geeft veel voldoening. Het is iets wat ik elke dag zal tegenkomen en nu zie ik dan ook zwarte dorpels zonder witte verfspatten en denk ik ook aan de blijheid van mijn vader dat het ècht schoon is geworden.

Gisteravond tijdens het bereiden van eerste maaltijd in de nieuwe keuken (opwarmen van erwtensoep) keek ik uit mijn raam en zag ik twee zwarte katten op ongeveer drie meter van elkaar aan de start van hun duel. De ene zwarte kat zag ik vanuit mijn linkerraam, de andere door mijn rechtse raam. Rechtse kat ging als eerste in de aanval, de linkse schoot weg en paar seconden later kwam de zwarte kat met hoge snelheid weer voorbij met een derde (!) zwart witte kat achter hem aan. Gratis vertier en daardoor lieve Lex in mijn gedachte.

Tot slot, een nieuw woord om te delen: deuropvanger. Ontdekking: er zijn dubbele gordijnenroedes uitgevonden. Het leven is ook iets makkelijker met meer wasknijpers om mijn was op te hangen, dus dat was een aankoop van de dag. En DROL betekent: dicht rechtsom, open linksom. Dit in verband met eerste keer verwarming even aan en elke keer vergeten hoe dat werkt met linksom en rechtsom draaien en open en dicht.

En nu ga ik mijn kop koffie zetten. Het koffiezetapparaat staat nog op mijn slaapkamer. En waarom staat de waterkoker beneden en koffiemachine boven? Omdat het kan.

en toen

En toen, en toen en toen. Elke dag schrijf ik wel een opening in mijn hoofd. Oh, dit zou een goede openingszin zijn. Oh, dit wil ik niet vergeten! Oh, hoe zou ik dit al schrijvend beschrijven?

Eén van de beste motivaties voor mezelf is om af en toe een oude blog terug te lezen. Het stelt me nooit teleur. Ik lees en kan meteen het gevoel, gedachte en beeld van toen terughalen. En dat vind ik fijn. Uitermate fijn. Zojuist las ik ergens. Ik zie mezelf nog fietsen. Ik weet welke route het was en op welk bankje ik toen heb gezeten. Ik wil over een tijd ook over de periode van nu teruglezen, want er gebeurt zo veel. Te veel, dat ook. Overweldigend te veel. Vandaar dat ik met tijd en wijle niet altijd even goed ademhaal, pauzeer en de woorden opschrijf die duizelen in mijn hoofd.

de wereld van stopcontacten
Dit was de week van uitvinden, uitzoeken en onderzoeken hoe stopcontacten werken. Blauwe draad, bruine draad, groen/gele draad en zwarte draad. Ik kwam erachter dat de vorige bewoner niet altijd even nauwkeurig de juiste draden heeft verbonden. Ik werd geholpen door DE expert en vriendelijkste Gamma meneer tot nu toe. Met geduld legde hij aan mij uit hoe het werkte, waar ik op moest letten en hij dacht met me mee. Er is zoveel te leren. Ik leer veel. Het gevoel van voldoening is groot als het werkt. Twee stopcontacten werken nog niet helemaal oké, de overige zes zijn wel gelukt.

klein en fijn
Ik vond een willekeurige mok bij de Kruidvat. Het liet me glimlachen. Ik kocht hem en ik dronk er Radler alcoholvrij bier met ijsklontjes uit. Ik lach om mezelf met dat soort acties. Ik kan en mag alles doen wat ik wil, waar ik blij van word.

welkom in de buurt
De mensen uit de buurt zijn nieuwsgierig naar wie dat is, die eindelijk een hekwerk om die woning heeft gezet. De man van de buurtvereniging belde aan. Ik deed open met natte haren, op blote voeten en mijn oude blouse die sporen vertoonde van de rode pasta die ik net had gegeten. Vriendelijk, vriendelijk welkom. Hij had al een paar keer aangebeld, maar ik was elke keer niet thuis. Ik herinner me vaag een keer een bel toen ik uitgeteld boven op bed een middagdutje deed. Of hij een ‘welkom in de buurt’ bord in mijn tuin mocht zetten? We leven in een vrij land zei hij, dus ik mag weigeren. Ik denk dat mijn gezicht mijn gevoel verraadde. Ik bedankte hem vriendelijk en zei: nee, dankjewel. Of ik lid wil worden van de buurtvereniging? Ja, misschien. Wel beetje spannend zo in mijn eentje, waar ik verder niemand ken. En een goede manier om mensen te ontmoeten, voegde hij toe. In dezelfde week liep een andere buurman, die zijn auto best wel opmerkelijk parkeert in de straat, naar me toe toen ik na een werkdag uit mijn auto stapte. Je bent toch de nieuwe buurvrouw? Ja, dat ben ik. Moet veel gebeuren aan dat huis hè? Ja, klopt. Johan oftewel Jantje (en Toos) wonen hier al veertig jaar. Bijna net zo oud als ik dat ben. En dan zijn er ook nog Muppet en Mies de buurtkatten en Sjefke de hond van de overbuurvrouw. En een oranje kat zonder naam en een prachtige, spierwitte kat. En weer een andere kat die ´s ochtends vroeg in de schemer voor mijn huis zat en mij aanstaarde toen ik toevallig uit het raam keek.

Lex a flex
Om nog wat meer variatie en katten toe te voegen aan de dagen kwam lieve Lex een week logeren. Altijd fijn, ook al is een nieuwe omgeving spannend voor haar. Een uitzicht uit een raam en een stoel in de zon doet wonderen voor ieder van ons.

keuzes, opties, mogelijkheden
Komende weken wordt de oude keuken eruit gehaald en een nieuwe geplaatst. Muurverf voor de keuken heb ik eindelijk gevonden en gekocht. Precies op tijd. Hoe het werkt voor mij met beslissingen en allerlei keuzes maken? Drieëntwintig soorten groene verf in mijn handen gehad en van de week zag ik ‘m en kocht ik ‘m zonder twijfel. Soortgelijke actie met een kastje dat ik zocht voor op het toilet. Allerlei varianten, kleuren en maten online gevonden. Vervolgens zag ik die ene kloppende, bestelde meteen en twee dagen later staat ie er. Elke keer als ik nu naar het toilet ga en het kastje zie, ben ik zeer tevreden met mezelf.

ander fijn klein ding
Oh, en de wasmachine is aangesloten. Hallelujah! Ongeveer drie jaar geen eigen wasmachine gehad om mee te wassen. Wat een luxe. Het voelde als enorm gedoe om te regelen. Vervoer, smalle trap, tillen naar boven, hoe dan? Het bleek één van de minst ingewikkelde regeldingen tot nu toe. Goede lokale witgoedzaak benaderen, vriendelijk glimlachen en aantal weken later twee sterke jonge jongens die van aanpakken weten en met zorg de wasmachine naar boven tillen.

werk
Nog niet eens mijn gedachtes en ervaringen over mijn werk benoemd, want die zijn er ook. Heel veel. Van compleet overdonderd worden door al wat ik niet weet tot samen bramen plukken met iemand tot ervaren dat in stilte ook heel hard gewerkt kan worden. Het besef dat hoe overhoop mijn huis (en leven) nu soms ook voelt, ik heb een dak boven mijn hoofd, ik kan douchen en mijn boterham met kaas eten.

oneindig
Als de nieuwe keuken erin zit, dan wordt de vloer gelegd en dan hopelijk snel daarna kan ik de bank verhuizen. De bank om op te zitten en even te rusten. Of in ieder geval een plek om te zitten om dan weer telkens veranderde lijstjes te maken met alle (huis)dingen die nog ergens dwarrelen in mijn gedachten en aandacht nodig hebben. Lampen in bijna elke ruimte ophangen, die twee stopcontacten nog fixen, welke kleur gordijnen, tafel rond of vierkant, deurstopper buitendeur, onkruid wieden, wat wil ik met de tuin, verwarming met stoomreiniger schoonmaken, kledingkast kopen, schuurtje organiseren, even daar dat kozijn bijverven, plantjes overpotten, schilderij ophangen, spullen naar de zolder, zolder stofzuigen,……

om niet te vergeten

Het roodborstje zit al wiegend in het hangende vogelvoederbakje te zoeken naar het beste zaadje om op te eten. Kan een vogel kieskeurig zijn in het eten dat hen wordt aangeboden? Ja, is het antwoord. In de vrieskou van de afgelopen dagen zou men denken dat eten, eten is. Ook voor een vogel. En toch maken ze de keuze om te laten liggen wat niet hun smaak is. Het bakje functioneert tevens als eretribune om de zon te zien opkomen. Al starend in de verte door de kale takken van de bomen zien zij en ik dezelfde schoonheid van de morgenstond.

Ik vergeet dingen, zoals dat een capuchon een daadwerkelijke functie heeft. Natuurlijk houdt het de regen tegen, maar het helpt ook tegen de wind en kou. Ik verbaas me daar dan weer over. Alsof het de eerste keer is, dat ik na het opzetten van mijn capuchon merk dat ik het minder koud heb. Oja. Als ik fiets en ik zet mijn capuchon op dan blijft mijn lijf langer warm en worden mijn oren niet zo snel koud. Die capuchon doet echt zijn werk.

Laatst zag ik een roodborstje op het gras zitten bij mijn raam en die haalde een dikke vette worm uit de aarde. Ze keek mij recht aan en slurpte de sliert net zo naar binnen als een mens dat zou doen met een spaghettisliert. Alsof ze wilde zeggen: kijk! Ik kan heel goed voor mezelf zorgen en wormen opslurpen. Zie je me? Ja, ik zie je.

Ik word herinnerd aan de dingen die me een fijn gevoel geven. Eerder deze week las ik wat teksten terug die ik in de afgelopen jaren heb geschreven. Naast dat het fijn is om te weten dat ík dat geschreven heb en het nu terug kan lezen (echt fijn), brengt het ook het gevoel van toen terug. Mijn ervaringen, avonturen en perspectieven vastgelegd in zinnen en teksten die ik zelf heb gecreëerd.

Eerder deze winter ging ik mijn fiets uit het schuurtje halen. Bij het openen van de deur fladderde iets voorbij en zag ik vogelpoep op meerdere zadels liggen. Na enkele ogenblikken van stilstaan in de kleine ruimte verscheen er een roodborstje op mijn stuur. Hoi. Ik liet de deur openstaan en deed een paar stappen achteruit. Ik miste het moment dat ze naar buitenvloog, maar binnen zag ik haar niet meer. Ik haalde mijn fiets van de standaard af, keek achterom en daar zat ze in de heg, fluitend en naar mij te kijken. Dag.

Vanochtend las ik over het gevoel van tevredenheid. Ik herkende het. Dan is er een tijdloosheid en ik merk dat het compleet voelt in het moment en dat het alles is wat ik wil. In die toestand van totale aanvaarding voelt alles van binnen zich tevreden. Als je zo’n moment van tevredenheid vindt wéét je dat, omdat je merkt dat het zo volledig is dat je niets anders meer wilt. Wanneer je merkt dat je weer iets wilt, is dat het teken dat je dat gevoel hebt achtergelaten. (uit het boek: Oog in oog met het leven – Mansukh Patel, John Jones)

betoverende zonsopgangen en -ondergangen
fluitende vogeltjes voor mijn raam
een kop herfstthee in mijn handen
de woorden op papier
de maan en de sterren in de lucht van de nacht
ontmoetingen aan keukentafels
een kwispelstaartende hond aaien
met verwondering een verhaal ontdekken
fietsend onder de bomen door en wandelen langs de zee
door de regen
met wapperende haren
in de zon