gezocht en gevonden

Het is zo fijn om buiten te zitten en gewoon te kijken. Alles is precies zoals het moet zijn. Geen enkele wanklank.* (blz. 53)

Ik zit met mijn gezicht heerlijk in de zon, ik kijk uit op een park, ik zie en hoor de vogels fluiten en een lieveheersbeestje besluit dat mijn trui haar tijdelijke rustplaats is. Naast mij zitten twee mensen aan een tafeltje die een eerste date hebben. Een zonnebril op mijn neus. Een boek in mijn schoot. Ik voel me oké. Best wel oké. Geen enkele wanklank.

Ik lees Ik heb het de tuin nog niet verteld van Pia Pera. De titel is net zo fantastisch als de woorden die ze heeft opgeschreven. Ik ben gek op de naam Pia. Ze is Italiaanse, ze heeft de ziekte ALS en is stervende. Ze verbindt haar gedachtes over haar leven en komende dood met haar Toscaanse tuin. Ze deelt herinneringen, reflecteert aan de hand van de groei en bloei en de dood en seizoenen die er ook in haar tuin plaats vinden. Ze schrijft over schrijvers, de boeken en perspectieven waar ze zich in herkent. Ze is zich bewust van haar groeiende lichamelijke beperkingen en is langzaam maar zeker (en soms met strijd en vertwijfeling en angst) steeds meer dingen uit handen aan het geven. De tuinman Giulio uit Sri Lanka helpt haar om haar tuin zo lang mogelijk in leven te houden.

Er zijn geen hoofdstukken, geen doorlopend verhaal. Het zijn vele wijsheden die ik beetje bij beetje elke dag lees. Ik heb vijftig pagina’s gelezen en op elke pagina is er wel een zin of een woord waarbij ik denk: ja. Ik laat een traan om de doeltreffendheid van haar zinnen. Gedachtes die ik heb en waar zij blijkbaar mijn woorden voor heeft gevonden.

In de eenzaamheid van de tuin, in de schaduw van een eik, waar niemand iets wordt opgelegd, is het prettig om je over te geven aan een verrukkelijke gedachteloosheid, om zich ideeën en beelden te laten vormen en ontbinden met dezelfde onsamenhangendheid als de wolken aan de hemel.

De helderheid van alleen op de wereld zijn.* (blz. 36)

Deze ochtend startte ik met het doel om de bibliotheek van Valkenswaard te bezoeken. Voor de boekenclub (yeah, ik ben toegelaten!) lezen we Lentetuin van Tomoka Shibasaki. Tweedehands, een e-book versie of in de bibliotheek van Boxtel is het dunne boekje niet te vinden. Nieuwprijs is me te duur en na wat online speurwerk kwam ik uit bij de bibliotheek van Valkenswaard. Ook daar is er een soort van manier om per boek te lenen en niet meteen voor een jaar lid te worden. Ik ben wederom aangenaam verrast. De mogelijkheden zijn eindeloos in deze tijd van leven.

Anderhalf uur later en wat andere wegen gefietst dan in eerste instantie gepland, heb ik het boek in mijn handen. De dag is te mooi en het gevoel te fijn om niet even ergens een plekje te vinden om een kop thee te drinken. Vandaar het moment in de lentezon op het terras.

Daar in de zon op het terras besefte ik wat het gevoel toch was wat al een paar dagen bij me is. Het zijn andere dagen. Anders betekent voor mij vaak verandering, het onbekende en nog niet beleefde avonturen. En dat is het allemaal. Sinds vorige week heb ik een nieuwe baan. Het gevoel dat ik voel is van lang lang geleden. Ik ervaar een soort van ‘zin’ en goede moed. De eerste werkdagen en momenten laten me terugdenken aan mijn taxi dagen. Wie het nog niet wist, tijdens mijn studie heb ik taxi gereden voor ouderen en gehandicapten. Voor mij was het toen een ideale bijbaan waarin ik zelfstandig mocht werken, auto rijden, met mensen praten en niet elke dag hetzelfde is.

Het nieuwe werk heeft veel van die facetten. Ik kom bij mensen thuis om ze te ondersteunen bij praktische hulpvragen. Denk aan: computerondersteuning, administratie ordenen, huishouden organiseren, sociaal netwerk uitbreiden. Ik rijd rond door Eindhoven en omgeving, ik heb ontmoetingen met mensen en ik help waar ik kan. Het is overweldigend, ik voel me niet zeker in mijn kunnen en het op uur en tijd en verkeer en alles wat ik aan het begin van de dag nog niet weet wat later kan gebeuren, zorgen (nu nog) voor onrust en ietwat spanning in lijf en hoofd. En dat is blijkbaar allemaal bij elkaar best oké.

Mijn maatstaf voor het vinden van nieuw werk koppelde ik aan de gedachte: werk mag fijn zijn en daarnaast wil ik mijn boek kunnen blijven lezen. Ik bedoel daarmee dat ik uitgedaagd mag worden en aan het einde van de week ook genoeg energie en ruimte heb om mijn boeken te blijven lezen. Het is nog vroeg. Het is werkweek twee. Ik lees vandaag mijn boek. Én ik kijk uit naar de vogels die me morgenvroeg weer wakker gaan fluiten, zodat ik een werkdag kan starten waarvan ik nog niet exact weet wat het zal brengen.

…om allemaal tuinman te worden. (…) toezicht houden op het welzijn van elk voelend wezen, waardoor elke soort zou kunnen floreren, maar zonder de bestaansmogelijkheden van elke andere soort in de weg te staan.* (blz. 14)