40

de dag vóór heden
Gisterochtend ben ik wakker geworden met glinsterden sterren aan de donkere vroege ochtendhemel. Ik heb de vogeltjes horen ontwaken, het lichtje van het kaarsje zien branden en uitgaan. De tulpen die met het uur iets meer gingen openstaan. De zon die langzaam tevoorschijn kwam en de lucht die van donker naar roze, naar paars en blauw veranderde. Ik dronk mijn gebruikelijke kopje thee en ik zat op de bank te zitten en jarig te zijn. Ik voel me vrij en ik voel nog meer van van alles dat niet in woorden is te beschrijven.

En hoe anders kan ik een nieuw levensjaar inluiden dan dat ik naar zee ga? Ik kreeg een strakke blauwe lucht en zonneschijn in overvloed cadeau. Onderweg naar zee maakte ik een tussenstop bij mijn vader en Lexie voor koffie, thee en taart. Daarna reed ik verder over de A58 tussen en langs de vele weilanden en vrachtwagens kwam ik aan in Zeeland. Mijn telefoon pingelde ondertussen met lieve berichtjes en verjaardagswensen. Bijna elk lied op de radio paste bij mijn humeur.

Ik vond deze keer weer een nieuwe plek in Westkapelle om te verblijven. In een zolderstudio met uitzicht op de dijk. Afhankelijk van hoe snel ik de drie trappen op loop, kan ik binnen twee minuten de zee en de golven zien. Ik at eerst mijn crackers met kaas en vervolgens deed ik mijn bergschoenen aan en was het plan om naar die ene strandtent te lopen waar ik de vorige keer ook zo lekker had gezeten. Hoe dichter ik bij mijn gewenste zitplek kwam, hoe meer ik ging twijfelen of ie wel open zou zijn. Een doordeweekse dag? In de winter zijn de meeste strandtenten alleen in het weekend open. Ik zag ook niet de vlag buiten hangen. En jawel, helaas gesloten vandaag. Morgen wel open.

Uiteindelijk vond ik een ander plekje, tweede favoriete strandtent op dit moment, en daar was het prima toeven. Eerst even buiten zitten en daarna toch naar binnen in verband met de frisheid van de wind. Lezen in een niet-ingewikkeld boek lukte niet en na twee woordzoekers merkte ik, dat ik vooral zat te wachten op de zonsondergang. Alhoewel de zon bleef schijnen, kwamen er ook wolken en de beoogde zonsondergang was die dag zichtbaar door de gekleurde lucht en zonder de zon echt te zien.

vandaag de dag
Deze ochtend begon vroeg. Zonder wekker werd ik rond 06.00 uur wakker. Met mijn hoofd hangend uit het zolderraam zag ik ook hier heldere sterren aan de hemel en de lamp van de vuurtoren die elke paar seconden een licht wierp op de dijk voor mij. Ik wist dat de zonsopgang rond 7.28u zou zijn. Ik kwam langzaam op gang. Zou het wel helder weer zijn voor de zonsopgang? Ik had met lichte enthousiasme gepland om een thermoskan met koffie mee te nemen, zodat ik onderweg op een bankje, tijdens de zonsopgang, mijn eerste kop koffie van de dag kon drinken. Hoe idyllisch?

En ja, het werd idyllisch. Bijna geen mens of hond op het strand te zien. Ik was vroeg. Het begon met prachtige roze, witte wolken boven een blauwe zee. Toen ik hier in december was, liep ik ook richting Zoutelande en kwam de zon me tegemoet. Met de tijd verandert natuurlijk de stand van de zon. Vandaag kwam de zon achter de duinen langzaam omhoog. Prachtig. Het gebeurde in luttele minuten. Zo was de zon er niet, zo een klein beetje en toen helemaal. Het leek alsof die alleen op mij scheen, de zee achter mij en voor de meeuwen die ieder voor zich op een eigen strandpaal zaten en zich niet verroerden. Het leek wel of dit hun natuurlijke ochtendritueel was, de zon zien opkomen en even niet hoeven te zoeken naar eten.

Ik liep verder in een kalm tempo met het geluid van de golven op de achtergrond. Stoppend, ronddraaiend en kijkend. En daar was het bankje om te zitten om mijn kopje koffie te drinken. Allemaal in het moment. Mijn mok was koud aan de lippen en de koffie heerlijk warm. En vervolgens kwamen er wolken opzetten, net zo snel als dat de zon zojuist nog achter de duinen tevoorschijn kwam, zo snel verdween de zon nu achter dikke wolken. Het werd grijs en mistig, voordat ik mijn tweede kop koffie op had. Ik pakte snel mijn spullen in en ging over de duin op zoek naar het openbare toilet in Zoutelande. Daarna vervolgde ik met frisse moed de weg terug over het strand.

Hoe dichterbij ik bij Westkapelle kwam, hoe meer de wolken weer verdwenen en de zon moeite deed om zichtbaar te worden. Ik was te vroeg voor de strandtent en toch waren mijn benen moe. Het was ondertussen 10.00u en ik was sinds 07.00u onderweg. De zon scheen met genoeg overtuiging dat ik besloot om in het zand te gaan zitten met mijn rug tegen een strandpaal aan. Een klein uurtje te overbruggen en het was voorbij voordat ik er erg in had. Het laatste restje koffie dronk ik niet op, maar schonk ik in mijn mok om mijn handen aan op te warmen.

Toen de strandtent open was, had ik alleen rust voor één kopje thee en geen puzzel of boek. Geen zin om er te eten en eigenlijk wilde ik gewoon een broodje met kaas. Dus liep ik door de duinen terug naar de zolderkamerstudio en onderweg haalde ik mijn lunch bij de supermarkt. En nu zit ik hier met mijn zoveelste kopje thee van de dag en eet ik mijn broodje met kaas.

Ik ben veertig. Wat een geluk.