om niet te vergeten

Het roodborstje zit al wiegend in het hangende vogelvoederbakje te zoeken naar het beste zaadje om op te eten. Kan een vogel kieskeurig zijn in het eten dat hen wordt aangeboden? Ja, is het antwoord. In de vrieskou van de afgelopen dagen zou men denken dat eten, eten is. Ook voor een vogel. En toch maken ze de keuze om te laten liggen wat niet hun smaak is. Het bakje functioneert tevens als eretribune om de zon te zien opkomen. Al starend in de verte door de kale takken van de bomen zien zij en ik dezelfde schoonheid van de morgenstond.

Ik vergeet dingen, zoals dat een capuchon een daadwerkelijke functie heeft. Natuurlijk houdt het de regen tegen, maar het helpt ook tegen de wind en kou. Ik verbaas me daar dan weer over. Alsof het de eerste keer is, dat ik na het opzetten van mijn capuchon merk dat ik het minder koud heb. Oja. Als ik fiets en ik zet mijn capuchon op dan blijft mijn lijf langer warm en worden mijn oren niet zo snel koud. Die capuchon doet echt zijn werk.

Laatst zag ik een roodborstje op het gras zitten bij mijn raam en die haalde een dikke vette worm uit de aarde. Ze keek mij recht aan en slurpte de sliert net zo naar binnen als een mens dat zou doen met een spaghettisliert. Alsof ze wilde zeggen: kijk! Ik kan heel goed voor mezelf zorgen en wormen opslurpen. Zie je me? Ja, ik zie je.

Ik word herinnerd aan de dingen die me een fijn gevoel geven. Eerder deze week las ik wat teksten terug die ik in de afgelopen jaren heb geschreven. Naast dat het fijn is om te weten dat ík dat geschreven heb en het nu terug kan lezen (echt fijn), brengt het ook het gevoel van toen terug. Mijn ervaringen, avonturen en perspectieven vastgelegd in zinnen en teksten die ik zelf heb gecreëerd.

Eerder deze winter ging ik mijn fiets uit het schuurtje halen. Bij het openen van de deur fladderde iets voorbij en zag ik vogelpoep op meerdere zadels liggen. Na enkele ogenblikken van stilstaan in de kleine ruimte verscheen er een roodborstje op mijn stuur. Hoi. Ik liet de deur openstaan en deed een paar stappen achteruit. Ik miste het moment dat ze naar buitenvloog, maar binnen zag ik haar niet meer. Ik haalde mijn fiets van de standaard af, keek achterom en daar zat ze in de heg, fluitend en naar mij te kijken. Dag.

Vanochtend las ik over het gevoel van tevredenheid. Ik herkende het. Dan is er een tijdloosheid en ik merk dat het compleet voelt in het moment en dat het alles is wat ik wil. In die toestand van totale aanvaarding voelt alles van binnen zich tevreden. Als je zo’n moment van tevredenheid vindt wéét je dat, omdat je merkt dat het zo volledig is dat je niets anders meer wilt. Wanneer je merkt dat je weer iets wilt, is dat het teken dat je dat gevoel hebt achtergelaten. (uit het boek: Oog in oog met het leven – Mansukh Patel, John Jones)

   betoverende zonsopgangen en -ondergangen
                 fluitende vogeltjes voor mijn raam
      een kop herfstthee in mijn handen
              de woorden op papier
        de maan en de sterren in de lucht van de nacht
  ontmoetingen aan keukentafels
          een kwispelstaartende hond aaien
               met verwondering een verhaal ontdekken
    fietsend onder de bomen door en wandelen langs de zee
door de regen
   met wapperende haren
       in de zon