Categorie: over het leven

zaterdagochtend koffie

Loop ik wel of niet naar beneden om verse bonen te malen voor mijn ochtendkoffie? Ik loop naar beneden.

De klok geeft 5.21u aan. Ik heb reeds een halve liter water gedronken en een kop groene thee op. Het weer wordt koeler en ik vind het heerlijk. Kopjes thee smaken weer anders en kunnen me van binnen opwarmen. Ik heb op deze vroege ochtend via Google reeds gezocht naar tafelmodelkoelkasten, een losse gaskookplaat en kan er op elke tafelmodelkoelkast een kookplaat? Lange gordijnen met natuurlijke stoffen, lange gordijnrail, roede en oh oh oh welke vloer zal het worden voor die serre? Mijn hoofd blijft voor nu steken op vloer verven en een mooi (groot) vierkant terracotta vloerkleed.

Toen ik vanochtend naar beneden liep voor een eerste toiletbezoek van de dag, stonden de sterren van de nacht helder te stralen boven mijn huisje. Echt helder en echt fijn.

Afgelopen week was het tijdelijk kamperen 2.0 in mijn huis, want de keuken werd vervangen. Het is gedoe, absoluut waar. En ook een soort van oké, want ja wat voor een timing dat mijn huis juist nu in aanmerking komt voor een nieuwe keuken? Het betekent echter wel dat alles wat een soort van plek had gevonden de afgelopen weken, nu weer een totaal andere, tijdelijke plek moest krijgen. Wat heb ik dagelijks nodig en wat niet? Alles ligt verspreid door het huis en zonder dat het echt in een kast of afgesloten ruimte ligt. Boven in de slaapkamer staan nu de waterkoker en koffiezetapparaat, wat servies en bestek. Ook een kleine voorraad aan koffie, thee, crackers en chocolade pepernoten. De koffiebonen en de bonenmaler staan beneden in mijn trapkast. Vanochtend waren de gemalen bonen boven op, dus liep ik weer naar beneden. Ik vond de spullen en mocht voor de eerste keer het nieuwe stopcontact gebruiken in mijn nieuwe keuken.

Ik ervaar vreugde van een nieuw, schoon en wit stopcontact dat werkt. Ja, dat is echt zo. De keuken komt ook met een besteklade, wist ik niet van tevoren. Een verrassing die me om mezelf liet lachen, want wie kan blij zijn met een besteklade? Blijkbaar ben ik dat. Ik.

De keuken oogt met daglicht fris en fijn en licht en helder. Compleet anders dan hoe het was. Beide versies hebben voor mij charme.

Het eindresultaat van de keuken geeft me ook weer een extra zetje om te blijven doen en gaan, want ik zie continue 87 dingen die ik nog wil doen en al de daarbij behorende afwegingen en keuzes qua gordijnen, kleuren, inrichting, afdekplaatjes en planken aan de muur. Vandaag is het in eerste instantie keuken en woonkamer opruimen en schoonmaken. Koelkast kan nog niet terug op z’n plek, want de vloer wordt maandag gelegd, dus dat is niet ideaal of handig. Maar ja, sowieso is de koelkast te groot dus eigenlijk een andere kopen. Maar niet nu. Niet nu in dit moment.

Met trots vertel ik ook dat het toilet weer een toevoeging heeft gekregen. Er hangt ondertussen aan de verwarmingsbuis bij het plafond een kunstplantje en de macramé voor het hanggedeelte heb ik zelf gemaakt.
En oja, het woord van de week is vlechtband. Vlechtband voor de poort in mijn hekwerk.

De koffie pruttelt als ik deze woorden tik. Ik hoor onder mijn raam de buurtkatten hun eerste gevecht van de dag starten. Ik kijk nog een keer naar de slaapkamermuur met mijn eerder gekozen kleur. Ik twijfel, wellicht toch nog schilderen met andere kleur? Die muur met kleur in de serre is wel fijn, alhoewel mijn schilderkunsten van die dag wat minder waren. Als ik dan toch die verf moet kopen voor slaapkamer, kan ik serre muur ook nog wel een keer doen. Toch? En een lamp voor in de slaapkamer en welke kledingkast kies ik nou eindelijk? Lamp in de badkamer. Het wordt eerder donker. Ja, lamp voor badkamer vinden en installeren heeft voorrang.

Het heeft het wel wat, zaterdagochtend koffie drinken in bed.

en toen

En toen, en toen en toen. Elke dag schrijf ik wel een opening in mijn hoofd. Oh, dit zou een goede openingszin zijn. Oh, dit wil ik niet vergeten! Oh, hoe zou ik dit al schrijvend beschrijven?

Eén van de beste motivaties voor mezelf is om af en toe een oude blog terug te lezen. Het stelt me nooit teleur. Ik lees en kan meteen het gevoel, gedachte en beeld van toen terughalen. En dat vind ik fijn. Uitermate fijn. Zojuist las ik ergens. Ik zie mezelf nog fietsen. Ik weet welke route het was en op welk bankje ik toen heb gezeten. Ik wil over een tijd ook over de periode van nu teruglezen, want er gebeurt zo veel. Te veel, dat ook. Overweldigend te veel. Vandaar dat ik met tijd en wijle niet altijd even goed ademhaal, pauzeer en de woorden opschrijf die duizelen in mijn hoofd.

de wereld van stopcontacten
Dit was de week van uitvinden, uitzoeken en onderzoeken hoe stopcontacten werken. Blauwe draad, bruine draad, groen/gele draad en zwarte draad. Ik kwam erachter dat de vorige bewoner niet altijd even nauwkeurig de juiste draden heeft verbonden. Ik werd geholpen door DE expert en vriendelijkste Gamma meneer tot nu toe. Met geduld legde hij aan mij uit hoe het werkte, waar ik op moest letten en hij dacht met me mee. Er is zoveel te leren. Ik leer veel. Het gevoel van voldoening is groot als het werkt. Twee stopcontacten werken nog niet helemaal oké, de overige zes zijn wel gelukt.

klein en fijn
Ik vond een willekeurige mok bij de Kruidvat. Het liet me glimlachen. Ik kocht hem en ik dronk er Radler alcoholvrij bier met ijsklontjes uit. Ik lach om mezelf met dat soort acties. Ik kan en mag alles doen wat ik wil, waar ik blij van word.

welkom in de buurt
De mensen uit de buurt zijn nieuwsgierig naar wie dat is, die eindelijk een hekwerk om die woning heeft gezet. De man van de buurtvereniging belde aan. Ik deed open met natte haren, op blote voeten en mijn oude blouse die sporen vertoonde van de rode pasta die ik net had gegeten. Vriendelijk, vriendelijk welkom. Hij had al een paar keer aangebeld, maar ik was elke keer niet thuis. Ik herinner me vaag een keer een bel toen ik uitgeteld boven op bed een middagdutje deed. Of hij een ‘welkom in de buurt’ bord in mijn tuin mocht zetten? We leven in een vrij land zei hij, dus ik mag weigeren. Ik denk dat mijn gezicht mijn gevoel verraadde. Ik bedankte hem vriendelijk en zei: nee, dankjewel. Of ik lid wil worden van de buurtvereniging? Ja, misschien. Wel beetje spannend zo in mijn eentje, waar ik verder niemand ken. En een goede manier om mensen te ontmoeten, voegde hij toe. In dezelfde week liep een andere buurman, die zijn auto best wel opmerkelijk parkeert in de straat, naar me toe toen ik na een werkdag uit mijn auto stapte. Je bent toch de nieuwe buurvrouw? Ja, dat ben ik. Moet veel gebeuren aan dat huis hè? Ja, klopt. Johan oftewel Jantje (en Toos) wonen hier al veertig jaar. Bijna net zo oud als ik dat ben. En dan zijn er ook nog Muppet en Mies de buurtkatten en Sjefke de hond van de overbuurvrouw. En een oranje kat zonder naam en een prachtige, spierwitte kat. En weer een andere kat die ´s ochtends vroeg in de schemer voor mijn huis zat en mij aanstaarde toen ik toevallig uit het raam keek.

Lex a flex
Om nog wat meer variatie en katten toe te voegen aan de dagen kwam lieve Lex een week logeren. Altijd fijn, ook al is een nieuwe omgeving spannend voor haar. Een uitzicht uit een raam en een stoel in de zon doet wonderen voor ieder van ons.

keuzes, opties, mogelijkheden
Komende weken wordt de oude keuken eruit gehaald en een nieuwe geplaatst. Muurverf voor de keuken heb ik eindelijk gevonden en gekocht. Precies op tijd. Hoe het werkt voor mij met beslissingen en allerlei keuzes maken? Drieëntwintig soorten groene verf in mijn handen gehad en van de week zag ik ‘m en kocht ik ‘m zonder twijfel. Soortgelijke actie met een kastje dat ik zocht voor op het toilet. Allerlei varianten, kleuren en maten online gevonden. Vervolgens zag ik die ene kloppende, bestelde meteen en twee dagen later staat ie er. Elke keer als ik nu naar het toilet ga en het kastje zie, ben ik zeer tevreden met mezelf.

ander fijn klein ding
Oh, en de wasmachine is aangesloten. Hallelujah! Ongeveer drie jaar geen eigen wasmachine gehad om mee te wassen. Wat een luxe. Het voelde als enorm gedoe om te regelen. Vervoer, smalle trap, tillen naar boven, hoe dan? Het bleek één van de minst ingewikkelde regeldingen tot nu toe. Goede lokale witgoedzaak benaderen, vriendelijk glimlachen en aantal weken later twee sterke jonge jongens die van aanpakken weten en met zorg de wasmachine naar boven tillen.

werk
Nog niet eens mijn gedachtes en ervaringen over mijn werk benoemd, want die zijn er ook. Heel veel. Van compleet overdonderd worden door al wat ik niet weet tot samen bramen plukken met iemand tot ervaren dat in stilte ook heel hard gewerkt kan worden. Het besef dat hoe overhoop mijn huis (en leven) nu soms ook voelt, ik heb een dak boven mijn hoofd, ik kan douchen en mijn boterham met kaas eten.

oneindig
Als de nieuwe keuken erin zit, dan wordt de vloer gelegd en dan hopelijk snel daarna kan ik de bank verhuizen. De bank om op te zitten en even te rusten. Of in ieder geval een plek om te zitten om dan weer telkens veranderde lijstjes te maken met alle (huis)dingen die nog ergens dwarrelen in mijn gedachten en aandacht nodig hebben. Lampen in bijna elke ruimte ophangen, die twee stopcontacten nog fixen, welke kleur gordijnen, tafel rond of vierkant, deurstopper buitendeur, onkruid wieden, wat wil ik met de tuin, verwarming met stoomreiniger schoonmaken, kledingkast kopen, schuurtje organiseren, even daar dat kozijn bijverven, plantjes overpotten, schilderij ophangen, spullen naar de zolder, zolder stofzuigen,……

nieuwe werelden ontdekken

Perlator oftewel waterstraal regelaar. Hij doet wat ie in zijn naam heeft. Een nieuwe waterstraal regelen van, in mijn geval, de badkamerkraan. Profielmal, profielaftaster, contourmal, aftekenmal zijn allemaal woorden voor dat meetgereedschap om hoeken op een vloer op te meten, zodat een zelfklevende vloertegel bijvoorbeeld precies om de deurkozijnen van de trapkast past.

Ik heb nu een trapkast. Ik heb drie stellingkasten in elkaar gezet met mijn nieuwe accu schroefboormachine (geniaal ding) en de kasten passen precies in de ruimte die er is. Makes me feel good. Ook was er wat irritatie en frustratie en zweetdruppels bij het in elkaar schroeven van die stellingkasten. Mijn hemel wat een gedoe als het ene gaatje niet precies over het andere gaatje valt en de schroef dus eigenlijk net niet lekker valt. Toegegeven dat ik veel met een handschroefdraaier heb gedaan, was ik uitermate blij met mijn nieuwe aanschaf van een accu schroefmachine. Iets meer power en iets meer mogelijkheid tot wringen en het schroefje zit er nu toch stevig in. De deur van de trapkast is tijdelijk niet in het kozijn in verband met schilderen, dus elke keer als ik er voorbij loop de afgelopen dagen kijk ik met een fijn gevoel naar de stellingkasten. Het ‘a je to’ gevoel helpt enorm bij het blijven doen van alle klussen die nog in het verschiet liggen.

Vorige week zondag stond op het programma: het leggen van een zelfklevende vloer in de trapkast. Zou dit gaan lukken? Ja, want ik wilde het. Ik word blij van het lichtblauwe patroon. Het was een afweging bij de aanschaf: elke keer als ik die deur open doe, zal het me blij maken. Wist ik hoe ik een zelfklevende plaktegel moest leggen en inmeten? Nee, wist ik niet. En dan denk ik aan Pippi Langkous. Pippi die zegt:

Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.

Ik heb reeds veel van die momenten gehad de afgelopen tijd. Van hoe schildert men een bruine radiator wit? Speciaal schuurpapier, speciale verf, specifieke verfkwast en drie lagen verf, is het antwoord. En het allerbelangrijkste een iemand, in mijn geval lieve vader, die met je meedenkt. Of een muur met vele donkere, verschillende verfkleuren. Hoeveel lagen witte verf heeft die nodig? Vijf is het antwoord. Vijf lagen. En wat geduld en armspieren.

Er liggen nog genoeg uitdagingen in het verschiet, nieuwe dingen om te ontdekken. Privacydoek installeren op een hekwerk. Gaten boren in de muur voor die spiegel in het toilet. Een halmuur waar verf vanaf valt, hoe krijg ik die toch wit? Het terugzetten van de klinken en sloten op de deuren die net geschilderd zijn?

Het is nog een beetje kamperen af en toe in dit nieuwe huis van mij. Er is geen zwembad, dat niet. Maar bezoekers hoeven niet hun eigen wc rol mee te nemen. Er is een dak om onder te wonen, enkele stoelen om op te zitten, een bed om in te slapen en katten die me ´s ochtends vroeg vanaf de stoep aanstaren als ik naar het toilet ben geweest. Het is tevens veel en soms te veel. Vele muren te schilderen en veel van dat ongrijpbare en toch voelbare in mij. Uiteindelijk werkt het (zo ongeveer) en het is niet standaard, maar wat is dat wel in dat leven van mij? Op hun nieuwe plekje op de vensterbank groeien de planten hier ook gestaag door.

Oh, en die vloer? Die vloer ligt ondertussen. Is het perfect? Nee. Is het gelukt? Ja. Maakt het me blij? Ja.