en toen

En toen, en toen en toen. Elke dag schrijf ik wel een opening in mijn hoofd. Oh, dit zou een goede openingszin zijn. Oh, dit wil ik niet vergeten! Oh, hoe zou ik dit al schrijvend beschrijven?

Eén van de beste motivaties voor mezelf is om af en toe een oude blog terug te lezen. Het stelt me nooit teleur. Ik lees en kan meteen het gevoel, gedachte en beeld van toen terughalen. En dat vind ik fijn. Uitermate fijn. Zojuist las ik ergens. Ik zie mezelf nog fietsen. Ik weet welke route het was en op welk bankje ik toen heb gezeten. Ik wil over een tijd ook over de periode van nu teruglezen, want er gebeurt zo veel. Te veel, dat ook. Overweldigend te veel. Vandaar dat ik met tijd en wijle niet altijd even goed ademhaal, pauzeer en de woorden opschrijf die duizelen in mijn hoofd.

de wereld van stopcontacten
Dit was de week van uitvinden, uitzoeken en onderzoeken hoe stopcontacten werken. Blauwe draad, bruine draad, groen/gele draad en zwarte draad. Ik kwam erachter dat de vorige bewoner niet altijd even nauwkeurig de juiste draden heeft verbonden. Ik werd geholpen door DE expert en vriendelijkste Gamma meneer tot nu toe. Met geduld legde hij aan mij uit hoe het werkte, waar ik op moest letten en hij dacht met me mee. Er is zoveel te leren. Ik leer veel. Het gevoel van voldoening is groot als het werkt. Twee stopcontacten werken nog niet helemaal oké, de overige zes zijn wel gelukt.

klein en fijn
Ik vond een willekeurige mok bij de Kruidvat. Het liet me glimlachen. Ik kocht hem en ik dronk er Radler alcoholvrij bier met ijsklontjes uit. Ik lach om mezelf met dat soort acties. Ik kan en mag alles doen wat ik wil, waar ik blij van word.

welkom in de buurt
De mensen uit de buurt zijn nieuwsgierig naar wie dat is, die eindelijk een hekwerk om die woning heeft gezet. De man van de buurtvereniging belde aan. Ik deed open met natte haren, op blote voeten en mijn oude blouse die sporen vertoonde van de rode pasta die ik net had gegeten. Vriendelijk, vriendelijk welkom. Hij had al een paar keer aangebeld, maar ik was elke keer niet thuis. Ik herinner me vaag een keer een bel toen ik uitgeteld boven op bed een middagdutje deed. Of hij een ‘welkom in de buurt’ bord in mijn tuin mocht zetten? We leven in een vrij land zei hij, dus ik mag weigeren. Ik denk dat mijn gezicht mijn gevoel verraadde. Ik bedankte hem vriendelijk en zei: nee, dankjewel. Of ik lid wil worden van de buurtvereniging? Ja, misschien. Wel beetje spannend zo in mijn eentje, waar ik verder niemand ken. En een goede manier om mensen te ontmoeten, voegde hij toe. In dezelfde week liep een andere buurman, die zijn auto best wel opmerkelijk parkeert in de straat, naar me toe toen ik na een werkdag uit mijn auto stapte. Je bent toch de nieuwe buurvrouw? Ja, dat ben ik. Moet veel gebeuren aan dat huis hè? Ja, klopt. Johan oftewel Jantje (en Toos) wonen hier al veertig jaar. Bijna net zo oud als ik dat ben. En dan zijn er ook nog Muppet en Mies de buurtkatten en Sjefke de hond van de overbuurvrouw. En een oranje kat zonder naam en een prachtige, spierwitte kat. En weer een andere kat die ´s ochtends vroeg in de schemer voor mijn huis zat en mij aanstaarde toen ik toevallig uit het raam keek.

Lex a flex
Om nog wat meer variatie en katten toe te voegen aan de dagen kwam lieve Lex een week logeren. Altijd fijn, ook al is een nieuwe omgeving spannend voor haar. Een uitzicht uit een raam en een stoel in de zon doet wonderen voor ieder van ons.

keuzes, opties, mogelijkheden
Komende weken wordt de oude keuken eruit gehaald en een nieuwe geplaatst. Muurverf voor de keuken heb ik eindelijk gevonden en gekocht. Precies op tijd. Hoe het werkt voor mij met beslissingen en allerlei keuzes maken? Drieëntwintig soorten groene verf in mijn handen gehad en van de week zag ik ‘m en kocht ik ‘m zonder twijfel. Soortgelijke actie met een kastje dat ik zocht voor op het toilet. Allerlei varianten, kleuren en maten online gevonden. Vervolgens zag ik die ene kloppende, bestelde meteen en twee dagen later staat ie er. Elke keer als ik nu naar het toilet ga en het kastje zie, ben ik zeer tevreden met mezelf.

ander fijn klein ding
Oh, en de wasmachine is aangesloten. Hallelujah! Ongeveer drie jaar geen eigen wasmachine gehad om mee te wassen. Wat een luxe. Het voelde als enorm gedoe om te regelen. Vervoer, smalle trap, tillen naar boven, hoe dan? Het bleek één van de minst ingewikkelde regeldingen tot nu toe. Goede lokale witgoedzaak benaderen, vriendelijk glimlachen en aantal weken later twee sterke jonge jongens die van aanpakken weten en met zorg de wasmachine naar boven tillen.

werk
Nog niet eens mijn gedachtes en ervaringen over mijn werk benoemd, want die zijn er ook. Heel veel. Van compleet overdonderd worden door al wat ik niet weet tot samen bramen plukken met iemand tot ervaren dat in stilte ook heel hard gewerkt kan worden. Het besef dat hoe overhoop mijn huis (en leven) nu soms ook voelt, ik heb een dak boven mijn hoofd, ik kan douchen en mijn boterham met kaas eten.

oneindig
Als de nieuwe keuken erin zit, dan wordt de vloer gelegd en dan hopelijk snel daarna kan ik de bank verhuizen. De bank om op te zitten en even te rusten. Of in ieder geval een plek om te zitten om dan weer telkens veranderde lijstjes te maken met alle (huis)dingen die nog ergens dwarrelen in mijn gedachten en aandacht nodig hebben. Lampen in bijna elke ruimte ophangen, die twee stopcontacten nog fixen, welke kleur gordijnen, tafel rond of vierkant, deurstopper buitendeur, onkruid wieden, wat wil ik met de tuin, verwarming met stoomreiniger schoonmaken, kledingkast kopen, schuurtje organiseren, even daar dat kozijn bijverven, plantjes overpotten, schilderij ophangen, spullen naar de zolder, zolder stofzuigen,……